Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Δεν ενώνονται εύκολα οι ζωές...



Συνέχεια στα όρια

Συνέχεια Στα Όρια Κουράζομαι Κι Εγώ...
Να Σε Ταξιδεύω Και Να Ναυαγώ.

Κούμπωσε Με, Αν Θες.

Τά 'Παμε Και Χθες. «Δεν Ενώνονται Εύκολα Οι Ζωές».

Μπορείς Να Φύγεις Πρώτα Εσύ, Μετά Σ' Ακολουθώ.
Κάποιος Μένει Πάντα Στο Βυθό.
Σήμερα Εσύ, Αύριο Εγώ.

Τώρα Όμως Πρέπει Να Ντυθώ.

Κούμπωσε Με Τώρα.
Θα Καλέσω Ένα Ταξί.
Κάποιος Κάνει Πάντα Την Αρχή.

Κάτσε Μια Στιγμή.
Δωσ' Μου Ένα Φιλί, Κάτι Νά 'Χω Για Τη Διαδρομή.

Συνέχεια Στα Όρια.
Λες Κι Είναι Για Κακό Να 'Ναι Μια Φορά Κανονικό.

Που 'Ναι Τα Κλειδιά;
Δε Σου Λέω «Γεια». Όταν Φεύγεις, Το 'Χω Γρουσουζιά.

Κούμπωσε Με Τώρα.
Θα Καλέσω Ένα Ταξί.

Κάποιος Κάνει Πάντα Την Αρχή.

Κάτσε Μια Στιγμή.
Δωσ' Μου Ένα Φιλί, Κάτι Να 'Χω Για Τη Διαδρομή.

Συνέχεια Στα Όρια.

Δεν Έχω Τι Να Πω. Πάρε Με Το Βράδυ.
Ρώτα Με Αν Σ' Αγαπώ.

Άλλο Ένα Φιλί. Ήρθε Το Ταξί. Κι Όλο Δυσκολεύει Πιο Πολύ.

Άλλο Ένα Φιλί.
Ήρθε Το Ταξί.
Κι Όλο Δυσκολεύει Πιο Πολύ.


Άλλη μια μέρα θλιμμένη...

Τίποτα διαφορετικό...

Καιρό τώρα...

Όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να χαμογελάσω αληθινά...

Χαμογελάω συνέχεια αλλά αν με ξέρεις θα τη δεις τη λύπη στα μάτια μου...

Όμως κανείς δε με βλέπει...

Μάλλον κανείς δε με ξέρει...


Κι εσύ που μου μοιάζεις δε θα'σαι ποτέ ξανά εδώ...

Έγινες σαν και τους άλλους...

Χαίρομαι για σένα... Αλήθεια χαίρομαι...

Αλλά λυπάμαι για μένα...

Σε έχασα για πάντα...

Έχασα κάθε ευκαιρία να γίνω όσο χαρούμενη θα ήθελα... μαζί σου μόνο...


Τώρα τέρμα τα όρια...

Μόνο τα μέτρια...

Προφανώς δε μου άξιζε ο δυνατός έρωτας...

Μάλλον δεν το αντέχω...


Ας ζω στα μέτρια λοιπόν...

Κι ας βαριέμαι τους συμβιβασμούς...

Ας τους σιχαίνομαι...

Αλλά δε θέλω να ξανανιώσω όσα ένιωσα για σένα...

Δε θέλω... Δεν μπορώ...


Και σήμερα θα έπρεπε να γιορτάζω όπως και χτες...

Όχι να κλαίω εδώ μέσα...

Μέσα σ'αυτό το δωματιάκι που σε πήρα αγκαλιά...


Αλλά να'μαι πάλι...

Στα παλιά μου λημέρια...

Γεμάτη ακόμη τα παλιά μου αισθήματα...

Αναλλοίωτα στο χρόνο...

Με το γνωστό κενό στην καρδιά...


Και αυτό το τραγούδι με μαγεύει...

Μου θυμίζει αυτά που ζήσαμε...

Όταν το άκουσα πρώτη φορά δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυά μου...

Εκεί μέσα στον κόσμο...


Κάποιος μένει πάντα στο βυθό...

Έτσι... αυτή είναι η αλήθεια...

Ας παίρνεις εσύ λοιπόν ανάσες...

Κι ας ζεις εσύ ευτυχισμένα...


Εγώ ας μείνω στο βυθό...

Δεν πειράζει...


Αρκεί πάντα να λάμπουν από ευτυχία τα δικά σου μάτια...

Όπως τα θυμάμαι τότε...


Εγώ εδώ...

Θα γιορτάζω τη θλίψη μου...


Σε φιλώ...


"...Άλλο Ένα Φιλί. 
Ήρθε Το Ταξί. 
Κι Όλο Δυσκολεύει Πιο Πολύ..."



alt


alt


alt






Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Δεν μπορώ να σε κοιτάζω και στα λόγια να μη βάζω σ’ αγαπώ...


Ας Χαθείς

Μες στα σύννεφα, ζωή μου
μακριά απ' τη φυλακή μου να με πας
Να μ' αγγίζει ο αέρας, 
σαν το ξύπνημα μιας μέρας να γελάς.
Να κουρνιάζω στο πλευρό σου, 
μες στο παραμιλητό σου να με βρεις.
Ν' ακουστεί το όνομά μου
κι εσύ ράγισε, καρδιά μου
κι ας χαθείς, ας χαθείς.

Να με σήκωνε ένα κύμα
να με λύτρωνε απ' το κρίμα της ψυχής.
Να ξεπλύνει το θυμό μου
να ξανάρθει τ' όνειρό μου να το δεις.
Ας ερχόταν ένα βράδυ
να `χε φως κι όχι σκοτάδι να το ζεις.
Να μπορώ να σου γελάσω
κι ύστερα να προσπεράσω
κι ας χαθείς, ας χαθείς.

Του μυαλού μου οι εικόνες
να `σβηναν σαν να `ταν πόρνες της στιγμής.
Να μην έχω να θυμάμαι όλα αυτά που με πονάνε, ας χαθείς.
Να μην ξέρω πια τι κάνεις, 
άλλο να μη με πικράνεις, δεν μπορώ.
Δεν μπορώ να σε κοιτάζω και στα λόγια να μη βάζω σ' αγαπώ.




Είμαι νεκρή πια...
Δεν υπάρχω...
Είμαι στην άκρη του γκρεμού...

Μου έδωσες την χαριστική μαχαιριά...

Δεν έχω καρδιά...
Ούτε ένα τόσο δα κομμάτι της δεν έμεινε...
Αλλά δεν έχω και ψυχή πια...
Είμαι ένα άδειο κορμί...
Κενή...

Κενό βλέμμα...
Κενή μέσα μου...

Σήμερα κατάφερα να κλάψω...
Το σοκ ήταν τόσο μεγάλο...
Ο πόνος τόσο έντονος...
Έτρεμε το κορμί μου...

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει...
Πως είναι να συνειδητοποιείς ότι έχασες αυτό που αγαπάς περισσότερο...
Αυτόν που αγαπάς περισσότερο...

Ποτέ δε μου έδωσες μια ευκαιρία...
Μόνο να παρακαλάω με άφηνες...
Και μετά με πέταξες...

Δεν έχει νόημα τίποτα πια...
Τίποτα...

Η ζωή μου ένα τίποτα...

Σκατά...

Μακάρι να άκουγες τις κραυγές μου...
Μακάρι να ένιωθες την αγάπη μου...
Και δεν μπορώ να ξεχάσω τίποτα...

Όσο και αν μου λένε...
Όσο και αν προσπαθούν να με παρηγορήσουν...

Ξέρω πως δε σε νοιάζει...

Και πράγματι "όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις δε θα σου φτάσει μια ζωή για να με νιώσεις..."

Το κόκκινο λουλούδι μαράθηκε...
Πέθανε...

Σε μια άλλη ζωή...
Αν υπάρχει...
Ίσως τότε σε ξανασυναντήσω...

Αλλά είναι πολύς ο χρόνος μέχρι τότε...
Μ' ακούς;

Και είναι βαρύ αυτό το σώμα...
Δεν μπορώ να το πάρω μαζί μου...
Καταλαβαίνεις;

Σε φιλώ...
alt

alt

alt

alt

alt


Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Και κάθε βράδυ κλαίω...


Από έρωτα

Οι φίλοι μου δε σ΄αγαπούν με πιάσανε να κλαίω
δεν θέλουν να σε ξαναδώ ντρέπομαι που το λέω
ντρέπομαι, ντρέπομαι, που δε σ΄αγαπουν...

Όσοι μας είδανε μαζί τον έρωτα φοβούνται
δεν ξέρω αν μας ζηλεύουνε ή απλώς αν με λυπούνται
δεν ξέρουν τι είναι το μαζί γι αυτό δεν αγαπούν...

Οι φίλοι μου δε σ΄αγαπούν ντρέπομαι που το λέω
ένα πρωί με γέλασες και κάθε βράδυ κλαίω
ντρέπομαι, ντρέπομαι, που δε σ΄αγαπουν...

Όσοι μας είδανε μαζί τον έρωτα φοβούνται
δεν ξέρω αν μας ζηλεύουνε ή απλώς αν με λυπούνται
δεν ξέρουν τι είναι το μαζί γι αυτό δεν αγαπούν...

Δεν σ΄αγαπούν...



Πόσο μπορεί να πονάει ο έρωτας...

Γιατί να πονάει ο έρωτας...

Γιατί να πονάω εγώ από έρωτα...


Δεν αντέχετε ο πόνος...

Πίστεψέ με δεν αντέχετε...


Προσπαθώ να απομακρυνθώ...

Ακόμη και από εδώ για να μη διαβάζω όσα με πονούν...

Δεν έχει σημασία...

Αυτό καταλαβαίνω...


Είτε σου μιλάω είτε όχι...

Είτε γράφω εδώ είτε όχι...

Είτε σε σκέφτομαι είτε προσπαθώ να μην το κάνω...


Είσαι πάντα εκεί...

Πάντα...


Πέρασε τόσος καιρός από τότε που μπορούσα να σε πάρω αγκαλιά...

Που μπορούσα να σε φιλήσω...

Όμως δεν κατάφερα να σε βγάλω από μέσα μου...

Να σε ξεχάσω και να προχωρήσω μπροστά...

Κάνω ένα βήμα μπροστά και δέκα πίσω...


Μπορείς να είσαι πλέον σίγουρος...

Εσύ είσαι ο έρωτας μου...

Μόνο εσύ...

Και σε έχασα για πάντα...


Και πρέπει να ζω με αυτό το βάρος...

Με αυτόν τον πόνο στο στήθος κάθε φορά που σε σκέφτομαι...

Μου λείπει βλέπεις και η μισή καρδιά...


Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε σου μίλησα τελευταία φορά...

Δεν μπορώ και με πονάει ακόμη πιο πολύ...


Τα έχασα όλα...


Ποτέ δε θα είμαι αυτή που ήμουν μαζί σου...

Απλά εγώ...

Ο εαυτός μου...

Λίγοι άνθρωποι σε κάνουν να νιώθεις έτσι...

Για μένα ήσουν εσύ...


Μακάρι για σένα να ήμουν εγώ...

Αλλά δεν είμαι...


Το ξέρω καλά...


Πως μπορείς να πεθάνεις από έρωτα...

Οοοο αυτό κι αν το ξέρω καλά...

Κάθε μέρα πεθαίνω μέσα μου...

Προσπαθώ να κάνω κάτι...

Αλήθεια σου λέω αλλά δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά...


Ο έρωτας σου δίνει φτερά και ευτυχία...

Η απουσία του σε σκοτώνει...

Σου τρώει την ψυχή μέρα με την μέρα...

Λίγο λίγο...


Έτσι είναι...

Μια φορά έχεις την ευκαιρία σου...

Και μετά τέλος...


Δεν υπάρχει happy end...

Το happy end θα ήταν μαζί σου...


Τώρα κενό...


Ένα κενό βλέμμα...

και μια ακόμα πιο κενή ψυχή...


Μακάρι να καταλάβαινες...


Σ'αγαπώ...

και πάντα θα σ'αγαπώ...

Να το ξέρεις...


Σε φιλώ... με δάκρυα απόψε...


"...ένα πρωί με γέλασες και κάθε βράδυ κλαίω..."


alt



alt


alt


Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Για σένα εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου...

Σάββατο βράδυ κι αποφάσισα να μείνω μέσα. Φόρεσα τις ξεχειλωμένες φόρμες μου, πήρα το παγωτό παραμάσχαλα και ξεκίνησα το ζάπινγκ. «Καμιά ελπίδα για ποιότητα απόψε» σκέφτομαι, μέχρι που κατά τις τρεις αξημέρωτα πετυχαίνω την «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού». Την αγαπημένη μου ταινία. Την ταινία που χρειάστηκε να δω και δεύτερη φορά για να καταλάβω.

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/bloody_mary/item176/Μια_παρτίδα_με_τη_μοίρα
Copyright © pillowfights.gr

Ερωτόκριτος (Τα θλιβερά μαντάτα)

Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
π' ο κύρης σου μ" εξόρισε σ" τση ξενιτιάς τη στράτα;
Τέσσερεις μέρες μοναχά μού δωκε ν' ανιμένω
Κι' απόκει να ξενητευτώ πολλά μακρά να πηαίνω
και πώς να σ" αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω,
και πώς να ζήσω δίχως σου στο ξορισμόν εκείνο;
Κατέχω το κι' ο κύρης σου γλήγορα σε παντεύει
Ρηγόπουλο, Αφεντόπουλο, σαν είσαι συ γυρεύει
και δε μπορείς ν' αντθισταθής στα θέλουν οί γονείς σου
νικούν τηνε τή γνώμη σου κι' αλλάσει η όρεξή σου
Μιά χάρη Αφέντρα σου ζητώ κι' εκείνη θέλω μόνο
καί μετά κείνη ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω
την ώρα π' αρραβωνιστής να βαραναστενάξης
κι' όντε σα νύφη στολιστήςσαν παντρεμένη αλλάξης
ν' αναδακρυώσης καί να πής, Ρωτόκριτε καημένε
τα σού ταζα λησμόνησα, τα θέλες μπλιό δέ έναι.
Λησμόνησε παντοτινά και διώξε κάθε ελπίδα
και πες πως δε με γνώρισες μητέ κι εγώ πως σ'είδα.
Κάλλια 'χω σε με θάνατο παρ' άλλη με ζωή μου
Γιά σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου!


Αυτό το κείμενο δεν το έγραψα εγώ...

Αλλά είναι σαν να το έγραψα και σαν να λέει όλα όσα έχω μέσα μου για σένα...

Το συνάντησα τυχαία ένα βράδυ...

Έκλαψα τόσο πολύ...

Γράφει όλα όσα νιώθω για σένα...

Αυτός ο άνθρωπος είσαι για μένα...

Και απευθείας το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να σου το στείλω...

Αλλά μετά δείλιασα...

Σιγά μην έχει όρεξη να το διαβάσει σκέφτηκα...

Δεν τον νοιάζει...

Εγώ δεν είμαι αυτός ο άνθρωπος για εκείνον...

Και έκλαψα ξανά για όλα όσα με πονάνε μέσα μου...

Όλα όσα μπορώ να πω σε έναν δύο ανθρώπους που και αυτοί είναι μακριά...

Και τα κρατάω...

Τα κρατάω...

Και δεν ξέρω για πόσο...

Σε έχω συνέχεια στο μυαλό μου...

Στην καρδιά μου...

Παντού...


Μακάρι να το καταλάβαινες...

Μακάρι να έστελνες ένα γεια...

Αλλά τίποτα...


Ξέρω πως δεν μπαίνεις πια εδώ...

Το κομμάτι της καρδιάς μου που είναι δικό σου...

Που είναι εδώ μέσα...

Δεν το επισκέπτεσαι...


Το νιώθω...


Είσαι αλλού...

Είσαι καλά...


Αλλά εγώ γιατί συνεχίζω να πονάω...


Εύχομαι να ξαναβρεθούμε μια μέρα...

Και όλα να είναι στο μηδέν...


Εύχομαι και ελπίζω να σε ξαναδώ μπροστά μου και να ακούσω το γέλιο σου...


Εύχομαι...

Ελπίζω...

Και σε φιλώ... όπως πάντα...



" Μια παρτίδα με τη μοίρα

Σάββατο βράδυ κι αποφάσισα να μείνω μέσα.

Φόρεσα τις ξεχειλωμένες φόρμες μου, πήρα το παγωτό παραμάσχαλα και ξεκίνησα το ζάπινγκ.

«Καμιά ελπίδα για ποιότητα απόψε» σκέφτομαι, μέχρι που κατά τις τρεις αξημέρωτα πετυχαίνω την «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού». Την αγαπημένη μου ταινία.

Την ταινία που χρειάστηκε να δω και δεύτερη φορά για να καταλάβω.

Αν την έχεις δει, ξέρεις περί τίνος πρόκειται.

Αν πάλι όχι, θα εστιάσω μόνο στο ηθικό δίδαγμα.

Όταν δύο άνθρωποι είναι να καταλήξουν μαζί, ό,τι κι αν συμβεί, ο κόσμος να χαλάσει, έτσι θα γίνει.


Θα ξαναβρεθούν στο σημείο μηδέν και θα δώσουν στην αγάπη μια δεύτερη ευκαιρία.

Γιατί είναι εύκολο να σβήσεις κάποιον από το μυαλό σου, το να τον βγάλεις απ'την καρδιά σου όμως, δεν είναι καθόλου.

Ανέκαθεν πίστευα πως από τη στιγμή που ερχόμαστε σ'αυτόν τον κόσμο, η πορεία μας είναι προδιαγεγραμμένη.

Πες με μεμψίμοιρη, πες με ελαφρόμυαλη, ωστόσο η ζωή φρόντισε να μου δείξει ουκ ολίγες φορές, πως «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον».

Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.Από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο σημαντικά.

Τίτλοι τέλους λοιπόν για την ταινία, κι εγώ μένω γι'άλλη μια φορά με αποσβολωμένο ύφος, να αναρωτιέμαι.

«Πόσο τυχαία είναι η συνάντησή μας με ορισμένους ανθρώπους;»

Μπαίνουν στη ζωή μας κυριολεκτικά από το πουθενά.

Τους συναντάς στα πιο απίθανα μέρη.

Κι όμως, όταν τους πρωτοβλέπεις, είσαι πεπεισμένος ότι κάπου τους έχεις ξανασυναντήσει.

Κάτι σου θυμίζουν.Τυραννάς το μυαλό σου για να εντοπίσεις, από πού, πώς και πότε τους γνωρίζεις.Τίποτα.

Να το πω «προηγούμενη ζωή;» Όχι, δεν πιστεύω σε τέτοιες θεωρίες.

Να το πω «κοσμογονία;» Μπα, ούτε.

Ανεξήγητο. Αυτό θα σου πω.

Μια παρτίδα με τη μοίρα.

Είμαι σίγουρη όμως, πως ένα μαγικό χέρι τους αρπάζει απ'το γιακά, και τους τοποθετεί μπροστά μας, ακριβώς όταν τους χρειαζόμαστε περισσότερο.

Για να μας δείξουν τον δρόμο, τον τρόπο ή την ουσία.

Για να μας διδάξουν και να τους διδάξουμε.

Θα τους κοιτάξεις κατάματα κι αμέσως θα το καταλάβεις, γιατί όσο υπάρχεις θα σου συμβεί μια φορά όλο κι όλο. Άντε δύο.

Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μείνει στη ζωή σου για λίγο, αλλά όσα θα ζήσεις μαζί του, θα είναι τόσο ουσιώδη, τόσο έντονα, που άλλοι θα 'θελαν δέκα ζωές για να τα γευτούν και πάλι δε θα τους έφταναν.

Ίσως σου δώσει το χέρι του, για να κρατηθείς.

Ίσως σε «φορτώσει» με αναμνήσεις που αργότερα θα θέλεις να σβήσεις απ' τον σκληρό δίσκο του μυαλού σου.

Ίσως σε πονέσει.

Ίσως σε νιώσει. Όσο κανείς άλλος. Χωρίς να πείτε λέξη.

Ίσως σε χρειάζεται, όσο κι εσύ.

Ίσως και όχι. Ίσως σε μάθει ν'αγαπάς. Αληθινά.

Ίσως πάλι έρθει στη ζωή σου, και φέρει μια λιακάδα τόσο εκτυφλωτική, που θα σβήσει όλες τις προηγούμενες που νόμιζες πως έχεις δει.

Είναι ο άνθρωπος που μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχατε μοιραστεί τίποτα.

Δε γνωριζόσασταν από παιδιά.

Δεν ξενυχτήσατε, δε γελάσατε μαζί, δεν τα ήπιατε παρέα.Δεν ήσασταν φίλοι.

Δεν ήξερε τίποτα για σένα, ούτε εσύ για 'κεινον.

Ζούσατε μόνο παράλληλους βίους και κάποια στιγμή αυτοί συναντήθηκαν.

Εμφανίστηκε στην πορεία σου και πλέον τίποτα δεν ήταν το ίδιο.

Ούτε στη δική του.

Μην φοβηθείς ούτε στιγμή.

Τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς, κατά πάνω του.

Θα είναι ο δικός σου, ο μοναδικός σου πρωταγωνιστής.

Και αν κάποτε φύγει, μην πέσεις στην παγίδα να πιστέψεις πως τον έχασες.

Δεν πήγε πουθενά.

Θα ξαναβρεθεί μπροστά σου, όταν η μοίρα το αποφασίσει.

Ή όταν χρειαστείτε ξανά, ο ένας το χέρι του άλλου.

Και που ξέρεις;

Ίσως αυτή τη φορά, το πιάσετε απ'την αρχή.

Και ίσως η ταινία σας, έχει happy end.


Γιατί όταν δύο άνθρωποι πρέπει να είναι μαζί, ούτε ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας δε μπορεί να σκεφτεί, όσους τρόπους θα βρει η ίδια η ζωή, για να το πετύχει.


Μαίρη Βασιλοπούλου

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/bloody_mary/item176/Μια_παρτίδα_με_τη_μοίρα
Copyright © pillowfights.grΜαίρη Βασιλοπούλου"

                                                                                                                         Μαίρη Βασιλοπούλου "


pillowfights.gr


CAP ou Pas Cap...? Still waiting...


alt


alt


I need hugs...


alt


Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Να μ'αγαπάς πως το 'θελα...



Μέλισσες

Να σε μισήσω είν`αργά
αέρας με δροσολογά
με κυνηγούν οι μέλισσες
κι εσύ που δε με θέλησες.

Τινάζω το βασιλικό
να σταματήσω το κακό
σ`είχανε δέσει μάγισσες
μα πάλι εσύ με ράγισες.

Νυχτώνει βγαίνω να σε βρω
σα φεγγαράκι δυο μερώ
κλειστά παραθυρόφυλλα
να μ`αγαπάς πώς το`θελα.

Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές
με τυραννούν οι ομορφιές
οι ομορφιές οι φόνισσες
κι εσύ που με λησμόνησες.

Αν κλάψω μη με φοβηθείς
την ένοιωσα και πριν χαθείς
μια πίκρα στο ροδόνερο
γιατί μ`αρνιόσουν τ`όνειρο.

Θα ρίχνω εκεί που περπατάς
τον όρκο μας να τον πατάς
κι ας με πονούν οι μέλισσες
κι εσύ που δε με θέλησες




Μου λείπεις τόσο πολύ...


Είναι μέρες που σε σκέφτομαι συνέχεια...

Είναι μέρες που προσπαθώ να σε σκέφτομαι όσο λιγότερο μπορώ...

Αλλά δεν υπάρχει καμία μέρα που να μη σε σκέφτομαι καθόλου...


Δεν ξέρω τι θα κάνω...

Δεν ξέρω πως να συνεχίσω...


Και η Θεσσαλονίκη δε βοηθάει...

Έρχομαι με την ελπίδα να σε δω...

Ξέρω πως δεν πρόκειται αλλά δε σταματώ να ελπίζω...

Αν το κάνω θα διαλυθώ...


Και περνούν οι μέρες και μετά φεύγω...

Με ένα βάρος και την αίσθηση ότι μου λείπεις ακόμη περισσότερο...


Είμαι τόσο χαζή...


Δεν έχεις λόγο να θες να με δεις...

Και δε θέλω να με δεις για τους λάθος λόγους...


Σ'αγαπώ τόσο πολύ...

Μακάρι να μπορούσα να στο πω...


Μου λείπει αυτό το αίσθημα να είμαι μαζί σου και να μη με νοιάζει τίποτα άλλο...

Απλά να νιώθω ανάλαφρη...


Αυτή τη φορά πήρα μαζί τον "Μικρό Πρίγκιπα"...

Καιρό είχε που στεκόταν στο παλιό μου ράφι...

Ξέρω πως ποτέ δε θα τον ξαναδιαβάσω...

Δεν μπορώ χωρίς εσένα...

"Καταλαβαίνεις. Είναι πολύ μακριά. Δεν μπορώ να πάρω μαζί μου αυτό το σώμα. Είναι πολύ βαρύ..."

Είναι βαρύ το σώμα μου για να πετάξει...


Αλλά αυτό το βιβλίο, και ένα ακόμη που ίσως θυμάσαι, πάντα θα μου θυμίζουν εσένα...

Ένα κομμάτι σου στη νέα μου ζωή...


Και μόνο που τα σκέφτομαι αυτά κλαίω...

Δε θέλω να νιώθω έτσι...


Είναι στιγμές που λέω θα τα καταφέρω έστω και με σπασμένη καρδιά...

Και φορές που απλά δεν αντέχω τον πόνο...


Συγνώμη για απόψε...

Αν με διαβάσεις θα καταλάβεις...


Να μ'αγαπάς κι εσύ πως το 'θελα...

Πως το 'θελα...


Σε φιλώ...


tumblr_n1ejxgxv2F1s99qeso1_500.gif


alt


alt


Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Σε μια άλλη ζωή...


Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014



Να διασχίζεις τα βουνά με αυτή τη μουσική στα αυτιά...

in un'altra vita...

Να χάνεται το μάτι σου στο καταπράσινο τοπίο και στις χαράδρες...

Να χάνεται το μυαλό σου στα διάφορα μονοπάτια του...


Πόσο διαφορετική θα μπορούσε να ήταν η ζωή μου;

Πόσο πιο ευχάριστη...

Πόσο πιο γεμάτη...

Νιώθω μόνη και όταν είσαι μόνος δεν είναι εύκολο να γεμίσεις τη ζωή σου...

πόσο μάλλον να τη βελτιώσεις...

να την κάνεις χαρούμενη...


Πόσο διαφορετική θα ήταν η δική σου ζωή αν τη μοιραζόσουν μαζί μου...

Το έχεις σκεφτεί;

Μπορεί να ήταν χειρότερη...

Μπορεί και καλύτερη...

Μπορεί και τα ίδια...

Δεν ξέρω...

Αν ενωθούν δύο μελαγχολίες τι βγαίνει;

Το 'χει ζήσει κανείς;

Μπορεί κάποιος να μου πει;


Και δε φταίνε οι ταινίες...

Υπάρχει το happy end...

Απλώς όχι στο δικό μου παραμύθι...


Άλλος ένας χρόνος από τη ζωή μου κλείνει σύντομα τον κύκλο του...

Με μια μεγάλη αλλαγή αλλά και με ένα κενό...

συνεχές κενό...


Μάλλον έχω μεγάλο πρόβλημα...

Πρόβλημα στο να νιώθω χαρά και ενθουσιασμό...

Βλέπω τον έρωτα γύρω μου...

Καταλαβαίνω ακριβώς όσα μου περιγράφουν...

Άλλωστε τα ένιωσα μια στιγμή στη ζωή μου...

Δεν πρόλαβα να τα χαρώ...

Και τώρα τα ζω μόνο από τις περιγραφές άλλων...

Εγώ κενό...

Πίστευα πως απλά δεν αφήνομαι...

Αλλά δεν είναι αυτό...

Ενώ πιστεύω στη μαγεία δεν τη βλέπω γύρω μου...

Να γινόταν κάτι μαγικά να συνέχιζα να ελπίζω...

Αλλά τίποτα δεν μπορεί να γίνει...


Και ρε γαμώτο...

Δεύτερη ζωή δεν έχει...

Μια άλλη ζωή...

για μένα και για σένα...


Σε φιλώ...


alt


alt


alt

Profile

balloongirl Queen of Hearts

Το προφίλ μου

Τι παράξενη κοπέλα είσαι ΄συ τι μεράκια έχεις και σε βασανίζουν ώρα τώρα το ΄χεις ριξει στο κρασί και τα μάτια σου τα βλέπω να δακρύζουν...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αύγουστος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   
Powered by pathfinder blogs


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com

Daisypath Happy Birthday tickers